جیمز کری:

جیمز کری(۱۹۷۵)نظریه ای درچارچوب مدل آیینی به عنوان جایگزین نظریه (انتقالی)که تئوری مسلط درارتباطات محسوب می شد ژیشنهاد کرد.او ازروش درمطالعه ارتباطات وجامعه حمایت می کرد که درآن فرهنگ نقش محوری می یابد او ارتباطات را فراگردی نمادین توصیف می کند که واقعیت درآن ساخته وبازسازی می شود وانتقال می یابد.

کری فرهنگ را به عنوان یک فرایند معرفی می کند اما می توان فرهنگ را به برخی از صفات مشترک موجود دریک گروه انسانی مرتبط دانست(صفاتی چون محیط مادی وابزارو مذهب مراسم وفعالیتهایا همه روشهای زندگی). فرهنگ همچنین می تواند در ارتباط با متون واشیا نمادین دیده شود اشیا نمادینی که معانی خاص رابه وسیله و برای مردمی با هویت فرهنگی معین در بر دارد.

کتاب کری(ارتباطات به مثابه فرهنگ) است که کری تلاش کرد نشان دهد چگونه می توان ارتباطات را امری فرهنگی تلقی کرد وبرای آن خصلتی فراتر از انتقال صرف اطلاعات قائل شد او درفصل اول کتاب به دو تلقی از ارتباطات اشاره می کند و معتقد است که این دو تلقی متکی بر درکی استعاری از ارتباطات است :او این استعاره را استعاره انتقال واستعاره آئین معرفی می کند از نظر او دراستعاره بنیادین در تلقی از ارتباطات به عنوان انتقال جغرافی یا ترابری است.

در قرن نوزدهم وتا اندازه ای در قرن بیستم جابه جایی کالاها یا انسانها و انتقال اطلاعات را فرایندی یکسان می انگاشتند  . نکته کانونی در این تلقی از ارتباطات حمل وترابری اطلاعات در فضاو انتقال آن به فاصله ای دور است به منظور اعمال کنترل بر مکان وفضا.

 به گمان کری در تلقی آئین ارتباطات با اصطلا حاتی مانند مساحمه و مشارکت وهمبستگی وهموندی وداشتن اعتقادی واحد همبسته است.

تلقی آئین از ارتباطات به دنبال توزیع در مکان وفضا نیست بلکه می خواهد جامعه را در زمان نگه دارد  نمی خواهد اطلاعات تقسیم کند بلکه می خواهد عقاید مشترک را باز نمائی کند